Ωδή στη μοναξιά

Άνοιξες πάλι την αγκαλιά σου να χωθώ να ξαποστάσω. Ξάπλωσα στα γόνατά σου και με σκέπασες με το διάφανο πανωφόρι σου. Κοιτάζω τριγύρω τους ανθρώπους που περνούν. Άλλοι σε συνήθισαν και σ’ αγαπούν. Άλλοι σε μισούν. Ίσως κατά βάθος σε φοβούνται. Όμως κανείς δεν μπορεί να σου ξεφύγει. Αργά ή γρήγορα όλοι πλάι σου θα πλαγιάσουν. Άνθρωποι σκληροί ή αιώνια ερωτευμένοι, δεν έχει σημασία. Καμία σημασία. Μη μου κλείνεις τα μάτια, άσε με να βλέπω. Μόνο μην αφήνεις να με βλέπουν. Δε θέλω κανείς να βλέπει. Δε θέλω κανείς να ξέρει. Μόνο εσύ. Μόνο μαζί σου μπορώ να πετάξω, δρασκελώντας τις πύρινες ακτίνες του μεσημεριανού ορίζοντα και τα υγρά βλέφαρα μιας ακόμη άδοξης νύχτας. Μόνο μαζί σου μπορώ να κάνω όνειρα. Γιατί ξέρω ότι εσύ δε θα με αφήσεις ποτέ. Όποτε σε ζητήσω, όποτε σε ψάξω, θα είσαι εκεί. Και αν κάποιος προσπαθήσει να σε πάρει από μένα, θα κουραστεί και θα φύγει. Όλοι κουράζονται. Και όλοι φεύγουν. Και αν κάποιος αντέχει περισσότερο, μην ξεγελιέσαι, στο τέλος σε σένα θα παραδοθεί.

Σε φοβήθηκα. Σε μίσησα. Σε συνήθισα. Και τώρα σ’ αγαπώ. Κάποτε με έκανες να κλαίω. Τώρα τα δάκρυα στέγνωσαν. Πότισαν όμως την καρδιά μου. Και φύτρωσαν πελώρια αγκάθια, που δεν αφήνουν κανέναν να την αγγίξει. Αν κάποιος κάνει να πλησιάσει, τον τρομάζουν, και αν συνεχίσει, τον πληγώνουν. Σοφό το σχέδιό σου. Έτσι με προστατεύεις καλύτερα. Σ’ ευχαριστώ. Όμως σου ξέφυγε μια σπιθαμή γης, και νιώθω πάλι την άμυνά μου να κλονίζεται. Μην τους αφήσεις να τη σπάσουν, σε παρακαλώ… Δε θέλω κανείς να σε πάρει από μένα! Μόνο εσύ μου έμεινες. Η αγάπη μούχλιασε, οι ελπίδες σάπισαν και το πάθος στέρεψε πριν προλάβω να ξεδιψάσω. Και τώρα ψάχνω σε ένα ανύπαρκτο παρελθόν και σε ένα ακόμη πιο ανύπαρκτο μέλλον να βρω μια σταγόνα “μαζί”, μια σταγόνα “εμείς”. Όμως δε βρίσκω πουθενά, γιατί τα εγωπαθή “εγώ” καθρεφτίζονται σε κάθε σταγόνα, σαν άλλοι Νάρκισσοι, μέχρι να τα καταπιεί η βροχή… Σε παρακαλώ στάσου πλάι μου… Χάρισέ μου το “εσύ” που μου έκλεψε το «εγώ» των άλλων.