Ζωγραφίζοντας τη χαρά...

Χαρά. Λύπη. Χαρά. Λύπη. Χαρά. Λύπη. Δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η μία σβήνει την άλλη, αλλά υπάρχει και χάρη σ’ αυτή. Υπάρχει ακριβώς για να τη σβήσει. Δυο αντίρροπες δυνάμεις που μάχονται αενάως και διαδέχονται η μία την άλλη στο μπρούντζινο θρόνο τους. Άλλοτε υπερισχύει η χαρά, και προσπαθεί να βάψει άσπρο το γκρίζο φόντο του κόσμου. Άλλοτε πάλι τη γκρεμίζει η λύπη, και το πινέλο βάφεται μαύρο. Όμως όσο άσπρο και να βάλεις, το γκρίζο θα μείνει γκρίζο, ενώ μια σταγόνα μαύρο αρκεί να σκοτεινιάσει και τον πιο λευκό ουρανό…

Και το χρώμα; Τι έγινε το χρώμα; Χάθηκε; Όχι, δε χάθηκε. Υπάρχει ακόμα. Απλά δεν το βλέπουμε. Δεν έχουμε μάθει να το βλέπουμε. Γιατί κάποιος μας έπεισε ότι δε χρειάζεται. Κι έτσι γίναμε όλοι πιόνια σε μια τεράστια σκακιέρα. Άλλα άσπρα, άλλα μαύρα, αλλά κανένα χρωματιστό. Παγιδευμένα σε ένα παράξενο παιχνίδι όπου δεν κερδίζει ποτέ κανείς. Καθένα απειλεί και απειλείται. Κάποια διστάζουν, κάποια τολμούν. Και κανένα δεν ξέρει ποτέ ποια θα είναι η επόμενη κίνηση…

Χ Α Ρ Α . Συλλαβίζω τη λέξη στο χαρτί. Πώς μπορεί κανείς να κάνει λάθος; Ενώ η λύπη, η λύπη δεν είναι τόσο απλή. Λ Η Π Η. Όχι. Λ Ι Π Η. Ούτε. Λ Ο Ι Π Η. Όχι, ούτε αυτό. Και τα λάθη συνεχίζονται. Συνεχίζονται μέχρι το Λ Υ Π Η. Αυτό είναι το σωστό. Τότε γιατί δε γεμίζει τον κόσμο η χαρά; Γιατί θέλουμε να κάνουμε τη ζωή μας δύσκολη;