Κάθε φορά που σου ζητάω να με πάρεις αγκαλιά και να μετρήσουμε μαζί τ’ αστέρια εσύ γελάς, με κοιτάς και μου λες ότι είμαι ακόμη παιδί… Και κάθε φορά απορημένη προσπαθώ να καταλάβω: γιατί είναι κακό αυτό;
Ένα παιδί δε γνωρίζει την κακία του κόσμου, ζει προστατευμένο κάτω από το διάφανο πέπλο της αθωότητας και βάφει το σύμπαν του με πολύχρωμες κιμωλίες. Ένα παιδί δεν ξέρει τι θα πει «πλήξη» ή «μονοτονία». Κάθε στιγμή του ένα ακόμη βήμα στην άγνωστη περιπέτεια της ζωής, κάθε εικόνα μια καινούρια, απίθανη ανακάλυψη. Κάθε του μέρα ένας ακόμη ενθουσιασμός… Ένα παιδί δε βλέπει με τη λογική, αλλά με την ψυχή του. Δε βλέπει επιστημονικά φαινόμενα, αλλά γοητευτικά μαγικά, θαύματα. Μπορεί ακόμη να πιστεύει σε θαύματα… Ένα παιδί φοβάται το σκοτάδι, αλλά δε φοβάται την αλήθεια. Και με αφοπλιστική ειλικρίνεια ζητά να γνωρίσει τον κόσμο του… Ένα παιδί φοβάται τους κακούς, αλλά δε φοβάται τους ανθρώπους. Κρύβεται για να παίξει, δεν παίζει όμως για να κρυφτεί. Ένα παιδί φοβάται να πονέσει, δε φοβάται όμως να νιώσει, ούτε να πει ό, τι νιώθει. Και χαρίζει απλόχερα την αγάπη του ανοίγοντας διάπλατα τα χέρια. Για ένα παιδί ο κόσμος είναι απέραντος. Αλλά ταυτόχρονα ο κόσμος είναι κάτι τόσο μικρό όσο η θέα από ένα τετράγωνο παράθυρο, μια αυλή, μια παιδική χαρά. Για ένα παιδί κάθε παραμύθι είναι ένα ταξίδι, με οδηγό τη φαντασία και συνεπιβάτη το όνειρο... Δεν αφήνει το όνειρο για να βρει μια εξήγηση. Δεν ξέρει από εξηγήσεις. Για ένα παιδί όλα είναι απλά. Δεν υπάρχει πώς. Ούτε γιατί. Ένα παιδί μπορεί ακόμα να χαμογελά. Ένα παιδί ξέρει ακόμα να χαμογελά. Ένα παιδί ξέρει ακόμα να ζει…
Γι’ αυτό άσε με να μείνω παιδί... Και όταν σου ζητάω να μετρήσουμε τ’ αστέρια, μέτρα μαζί μου, για να μην αφήσουμε κανένα μονάχο του… Και αν κάποιο αστέρι τρέξει να μας ξεφύγει, μην προσπαθήσεις να το προλάβεις, άφησέ το, μάλλον θα είναι ακόμη παιδί…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου